تکارتراپی

تکارتراپی Tecar therapy

تکارتراپی چیست ؟
تکنولوژی های جدید در پزشکی سبب می شود تا درمانگران در مواجهه با مشکلات و آسیب های وارده به بدن انسان عملکرد بهتر و موثرتری داشته باشند.
یک مثال عملی و جالب از این فن آوری های پیشرفته مورد استفاده توسط پزشکی، دستگاه تکار تراپی است. این تکنولوژی که روشی ایمن و غیر تهاجمی است، در چند سال گذشته با موفقیت برای درمان آسیب های بافتی، توانبخشی عضلات و تاندون ها و آسیب های وارده به استخوان و مفاصل توسعه یافته است.
تکارتراپی اولین بار در آسیب های ورزشی استفاده شد و سپس این روش جدید برای درمان طیف گسترده ای از مشکلات سیستم اسکلتی عضلانی به فیزیوتراپی وارد شده است.

تکار تراپی نوعی دستگاه با امواج رادیو فرکانس (طیف امواج الکترومغناطیسی) است که با دو روش خازنی (Capacitive) و مقاومتی (Resistive) سبب انتقال انرژی در بافت های بدن می شود.
دستگاه تکار در واقع همان دیاترمی است که به صورت هدفمند تر و با عمق نفوذ بیشتر و کنترل شده تر به بافت بدن وارد می شود و مشکلات و احتیاطات استفاده از دستگاه های دیاترمی موج کوتاه را ندارد.
همان طور که گفته شد، انتقال انرژی در تکار تراپی از طریق ایجاد جریان الکترومغناطیس صورت می گیرد که اگر درست انجام پذیرد موجب بهبودی متفاوت ضایعه در عمق بافت، تحریک جریان لنف و خون، بافت عضلانی، تاندونها، لیگامانها، بافت های همبند و استخوان می شود.
برخورد جریان الکترومغناطیس به بافت ها موجب افزایش کنترل شده حرارت به صورت موضعی در بافت می گردد که باعث بهبود جریان لنفی و پرخونی در بافت و آزاد سازی هورمون های تسکین دهنده درد و ترمیم بافت و کاهش ادم و تورم می شود.
دستگاه تکار موجب تسریع جریان خون بصورت مستقیم از طریق افزایش درجه حرارت موضعی و بصورت غیر مستقیم باعث افزایش اکسیژن در بافت های تحت درمان شده و سیستم ایمنی بدن را تحریک و تسریع در بهبودی بافت ها می شود.
باید توجه داشت که اثرات گرمایی و غیر گرمایی این روش در خود بافت تولید می شود و در واقع جریان و یا اشعه ای به بافت تابیده نمی شود.